ازمیدون تجریش تا کاخ سعدآباد ،خیابون چنارهای سر به هم آورده را علیرغم ترافیک ودود قدم زنان طی کردم.فکرمی کردم با یک نمایشگاه شلوغ وپررونق ومتنوع روزم را خواهم گذراند! کنار کاخ ملت ،حوالی چکمه های رضا خان، نمایشگاه میراث ماندگار:
فقط سه شهر را دیدم غرفه داشتند :کرمان،گنبدوکاشان !! مایوسانه بعدازعبورازتک تک غرفه ها رفتم به محیط نشاط آور سعدآباد….فکرم را کلاغ هامی آشفتند، من درعوض از دیدنشان لذت می بردم….
قطراتی بارید…
شهرم از فراز چه آرام، گسترده است .ترنم باد درمتن کوهستان مرا به رفتن ، باز رفتن می خواند.مردمی چند بالا می آیند ،نگاهم به قامت کوه که هنوز چهار ایستگاه دیگر را به تن نشانده … گاهی کسی می گذرد ومی گوید :خداقوت ومرا تا ثانیه ها شیرینی این واژه سرحالم می کند…
قدم ها کوهستانی شده اند با فکرودقت ..اوهم چنان مرا می خواند ترانه باد به رفتن، درست رفتن…
ازاونجایی که عاشق هله هوله هستم sweet tooth روزآخرهفتمین نمایشگاه رفتم اونجا.
چقدربچه مدرسه ای آمده بودند!!! هرجامی رفتم صف بچه هاجلوی غرفه ها برای دریافت تبلیغات یا نشسته به کناری،آوازمی خواندند….
هوا بی اندازه خوب وآسمون کمی آبی بود.نشستم به تماشای مردم….
غرض نقشی است که ازما به جای ماند :
آقای کاپیتان هم می خواست جوردیگه ببینه
دنیا پرازعلامته برای تو، اگر خوب بنگری :
زندگی ادامه داره درست همونجایی که برای کسی خاتمه یافته ( سقوط یه کوهنورد چهارماه قبل )… اینجا کنار آبشار خان ببین:
و گوهرتپه بهـــــشهر ؛ گنجینه ای رها شده به امان باد وباران وبی مهری!!!
بسیار سفرباید تا پخته شود خام…
باسه قایق کمی از گستره خزر را طی کردیم .هوا مطبوع وقطرات دریا ،خال خالی می کرد صورت کناره نشین هارا (مثل من)
دنیای رنگین مردمان ترکمن
واین برج سترگ هزارساله گنبد کاووس ،شگفتی را به ستایش اش بندمی زد.خانه بزرگم تاباد چنین سربلند وباقی.
انگاری از قحط ستان آمده بودم (مگه غیر اینه) چشم هام ،فراوانی سبزی و زیبایی را ستاینده بود.بوی جنگل وآب، بوی شمال … باید همه را جرعه جرعه به جان تشنه ام می رساندم. شبها تا دیروقت و صبحهای زود با بچه ها می زدیم بیرون..
سرصبحی این به چشمم افتاد :
چای پیاله ای توی خنکای نیمه شب :
سه روز با دوستان کلینیک روان یار ، ازبهترین وزیباترین رهداشت هارابه همراه داشت .به گرگان رفتیم به بهشهر ،بندرترکمن(کردکوی) ،گنبدکاووس.
کوله بارم از سبزینه های جنگل که کم کمَک پاییز رابرخودمی پذیرد ،از پردیس مردمان عزیزانباشته است.
صدای تو ، گدازهء چه ها وچراهارا فوران داد. به دامان شنیدنت رساندم : بادبادک بیقرارترشده….
دوستم؛مــــــریم جان برای تو گذاشتم سهمی ازاون آشفتگی….
باران ،باز باران …گوش سپردم به ترانه ات …باز باران …باران
ترچشمم بی امان، باران رازداری می کند….
بااینکه صبح خیلی زود آماده رفتن به فرودگاه بودم بازهم توی ترافیک صبحگاهی گیرکردم.یک ساعت وربع !!! مسیر 15 -20 دقیقه ای!
به چه حالی ام من؟! به خانه ای که همیشه آرامم می کرد روانه ام تا بیندیشم عمیق …..
منطقه ها وخیابونها را به خوبی میشه پیداکرد البته اگر کسی آدرس را درست بهت گفته باشه:
مثل تهران وشهرهایی دیگه، بلدیه(شهرداری)کویت همیشه درحال کندن وخرابی و.. است.
تارسیدن فقط یه قدم دیگه !!!
چراغ های زرد چشمک زنِ توی غبار ومه؛ حرفهای سخت عریانِ وتلخ ،
سکوتِ کسی که به شنود تو نشسته است آغاز فرآیندی است پاییز گونه .برگهای عادت خواهندریخت، فصلی نـــــودرراه است….
کاش این روزها بدوند .تندتند ! من هم دارم می شمارم تندتند .بار می بندم مسافرم…..
فستیوال فطر فرصتی شد برای نمایشگاه صنایع دستی کشمیر وهند:
روز بچه ها هم بود .نقاشی صورت هاشون، پوشیدن لباس عربی، حنانگاری دستها:
بچه های دوست داشتنی کویتی با لباس عربی،اگرتمام سال لباس غیرسنتی بپوشند روزهای خاص مثل عیدفطر حتما دشداشه، عبا /بشت می پوشند.
حیف ازاین بچه های نازنین که نوشابه خور قهاری هستند!
جشن بدون شیرینی وخوردنی معنی نداره (:
این دوست کویتی سخت محجبه من، برای میهمانان از رسم ورسوم کویتی ها می گفت؛از حنا ،سرمه،سدر،چوب مسواک واینکه قبلاٌها اگر جلوی خونه ای کفگیرآویزان می دیدی :یعنی بفرما تو ، ناهار/شام آماده است !!
اینها هم دوستان من، امینه (کنیا،مومباسا) وعلی (بغداد)
به آنچه دارند می بالند ومی نمایانند.
یه رفتار فرهنگی قشنگ توی Aware center؛فستیوال فطر
جشن عیدفطر برای اونهایی که میهمان کویت اند ،اونهایی که مسلمانی را متفاوت از رسانه های خودشون درامریکا واروپا تجربه می کنند.روز رنگینی بود وشیرین ،نودوستانی وگپی .بچه ها وبالون ها، بزرگتر ها وگفتگوها….
باید کاری کرد :درقبال آموزش فارسی ،یادگیری عربی .اینو مریم (کویتی) وطه (لبنانی) و Scape (آلمانی) گفتند!!
 | farahediba در خیال ورویا |
| farahediba در خیال ورویا |
 | دنیز در روزهای مضطرب |
