چه ها می بینم

 شهرم از فراز چه آرام، گسترده است .ترنم باد درمتن کوهستان مرا به رفتن ، باز رفتن می خواند.مردمی چند بالا می آیند ،نگاهم به قامت کوه که هنوز چهار ایستگاه دیگر را به تن نشانده … گاهی کسی می گذرد ومی گوید :خداقوت ومرا تا ثانیه ها شیرینی این واژه سرحالم می کند…

 قدم ها کوهستانی شده اند با فکرودقت ..اوهم چنان مرا می خواند ترانه باد به رفتن، درست رفتن…