اگرباچشمان خودندیده بودم بی قیدومسئولیتی را هرگز چنین ملموس وتکان دهنده نمیشد.

ایستادن ملیت ها ورنگها چه زن وچه مرد زیرسایه بان وتوی پارک کوچک ِ مرکز تجاری درهوای گرم وشرجی …این آغاز خوشامدگویی  و خیال پردازی ها ومدینه فاضله دانستن اش عجب تحمیق مزمنی است.

با کلی برنامه ودردسر وهزینه از هرجا وبهردلیل به این سفارت آمدی به این کشورکوچک ! وبه موقع هم آمدی ، چندتایی مانده به تو ، اعلام میشه برچسب ها تمام شدند بروید دو روزدیگر بیایید… به همین زَنَندگی ! …واعتراض ها و حرفها … مردک ِ گیشه دار ته رسیدها را برای اثبات راستگویی اش بالامی بردوشماره تلفنی که تداعی ِ رویش ِ علف به گوش تـــــــــــــــو…

چه رویاها وخیال های عبث ،که این کشور را پردیس فاضله می دانند..

مهم ترین لحظه هامـــــــو با تـــــــو گفتم و سر کردم .برای همه وقت بودن ات درکنارم ، برای انگیزه سازی ها و دلگرمی هات ، برای مهربانی ِ بی کم و کاست برای گنجینه داری مگـــــــوهام ، ممنونم….

دور شدن از مکان تــــــــــو همان سنگینی همان غربت است که عن قریب ، مشمول اش خواهم شــــــــد…

دانه دانه  حجم ِ چمدان تنگ تر میشه . ترافیک کارها به همه ساعات نفوذ دارد  ناجوانمردانه   . خوراک وخواب همکاری دارند وازخودگذشتگی !

به روز شماری افتاده اند ماههای سخت گذر ِ انتظار ، انگشتان اندکی هنوز نوبت ایستادند…

چه راه دوری ! دور از این سرزمین …

گوشه ای از وجودم به بند ِ دلهره قفل میشود .خودم را به هرسوی اشتغال پرت می کنم .. فایده اش بی دوام است .. چیزهایی را باید جمع کنم اما اضطراب ِ سمج ، نمی گذارد… خیلی زود از سمت ِ  آشنایی ها و تعلقات می کوچم ..خیلی زود آبی هایی را از بالا می گذرم ….چیزی نمانده…

 می گویند : خاک اینجا دامن گیره اما این مسافرسالهاست که دامنگیر آب وگل اش شده :

کیش ،شاه گوهــر ِ  خلیج فارس اینچنین دردل ِ سبز آبی اش نشسته

آب گوارایی که مردم را نوشانید ازاین قنات می رفت فسیل ها ومرجان ها می گویند

..پاکی ِ سرکشیده به آسمان را، مردمی چنــد ،محرم ِ راز خود کرده اند و گره ای به نیاز

شهر همه ساعت زنده  وفعال

با شکوه وآرام ، حیات را ادامه می دهد این شروع ِشگفت

سفرم با سوال وتعجب گذشت :باورم نمیشه کیش ، مروارید خلیج فارس ، در کشور من با شرایطی صدها برابر بهتر از دبی وکویت چگونه مورد بی مهری ِ مردمان ِ تحقیر اعراب دیده قرار می گیرد؟؟

کوتاه بود روزهای که به خورشید فرازمند ، کنار خلیج فارس با ماهی ومرغان آب سلام دادم….

گاهی احساس می کردم کویت هستم وبه ذهن وز بانم می آمد که  انگلیسی بشنوم وبگویم …اما همه جا کلمات خوش آهنگ فارسی بود که با لهجه وبی لهجه منو شرمنده مقایسه کردنم می کرد .

کـــیش مرا بیشتر به ایرانمهری کشاند…..

برای یک گام بزرگ وتغییری دیگر ،تاییدیه گرفتم !

الحین باید که زاد وتوشه وخورجین مهیا کنم.الهی به امیدت .

(بماند که دلهره به من کمک خواهدکرد).

ماه اکتبر و روبان صورتی اش مارا به خشونت های طبی وسونار کشاند.گفتیم  به همه بایسته های سالیانه وآزمایشگاهی هم آراسته اش کنیم .

بعد ِ اندی توی ماشین بسمت ونک ، این مسیر تــــــــو نشان بود که نمایش بارانی را با ظرافت بغض وآه ِ محبوس آغازکرد….

والله عظیم مستحیل….

انتظارنداری وقتی بهت میگند : درراه خدا اینکار را کردم، فقط برای خدا اینکار را می کنم.. از خود خواسته هایش ، نشانی ببینی .اگر برای خداوند کاری انجام می دهی پس چرا منت ؟؟

پس چرا بیاد آوری مکرر؟؟

خدا نگهدار ای سحرهای پراز دعا ونیاز ، خدا نگهدار ای شبهای بیداری وقدر ، خدانگهدار ای روزهای خودداری ها وشبهای العفو والامان …

خداکند وداع اش ،مروت ومعرفت را واردکرده باشد پیشترها…

عیدتان مبارک.

کل عید وانت لربک طائع، لنبیک تابع ،لدینک رافع و لاهلک نافع.